یادداشت

دلایلی برای کوه رفتن

سکوت، زیبایی و عظمت کوهستان به کوهنوردان آرامش و روحیه می دهد. موضوعی که اغلب کوهنوردان به آن اعتراف کرده اند. آنها می گویند: «در کوهستان انگار به اصل خود باز می گردیم.»

حضور در کوهستان هم جنگ و هم صلح با درون خود افراد است. مدرسه انسان سازی است، اینکه یاد بگیریم وقتی کم می آوریم، زمانی که یک حسی درونی به ما می گوید: «نمی توانی این قله را صعود کنی، امید در درون مان زنده می شود و با خودم مهربان تر باشیم.» اینکه مفهوم جمله ی «سخت ترین قله ها با کوتاه ترین گام ها فتح می شوند» را حس کنیم، و این باعث می شود که قوی تر شویم و درون مان را برای رسیدن به قله ها توانمند کنیم و ذوق و شوق غلبه بر نمی توانم ها را به دست بیاوریم.

به نظر می رسد آدم های عادی وقتی به کوه می روند، دیگر عادی نیستند، با محبت می شوند، در سختی ها به هم کمک می کنند، نزدیک تر می شوند. صمیمی ترین دوستی ها در سخت ترین روزها شکل می گیرد و ماندگار می شود. به همین خاطر معمولا صمیمی ترین دوستی های بین کوهنوردان در محیط کوهستان شکل می گیرد.

به خاطر همین روحیات کوهنوردان و ویژگی های کوهنوردی است که این فعالیت و ورزش نفر اول ندارد و قوی ترین ها همیشه با پای ضعیف ترین ها هماهنگ می شوند. این مورد شاید یکی از بهترین مواردی باشد که کوهنوردان با به هم نزدیک تر می کند.

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *