یادداشت

دشمنی و عداوت با نمادهای ملی تا کجا؟

خبری به سرعت برق و باد در کانال ها و سایت های کوهنوردی دست به دست می شود، هر لحظه عکس و فیلم های جدیدی به دست ما می رسد و همگی بهت زده و ناسزاگویان به آنها نگاه می کنیم.

“دماوند” و “مصدق” دو نماد ملی و تاریخی و هویت ایرانی! گوسفندان روی قله که خود سال ها نماد دماوند بودند و از این پس فقط در عکس های قدیمی می توان شاهد آن ها بود.

به نحوه شکسن تابلو مصدق در فیلم نگاه کنید، با تمام وجود کینه و خشم! جالب آنکه فیلم ظاهرا برای یکی از شبکه های خبری خارج از کشور که چندین بار این تابلوی روی قله را نشان داده هم فرستاده شده است!

همه این ها را کنار هم بچینید. قضاوت با شما.

یاد دوچرخه سواری افتادم که تمام مسیر خود را با اسپری روی دیوارها و سنگ ها مزین بنام و شماره تلفن و افتخارات خود می کند و با نهایت افتخار زیر پست های خود در اینستاگرام نوشته: من یک تخریب کننده هستم!

با افراد عادی سر و کار نداریم، با وندال های عصر جدید روبرو هستیم که تخریب را افتخار می دانند برای دیده شدن و مطرح شدن هر قیمتی را می پردازند، با بیماران روحی و روانی که اکنون پخش شدن عکس ها و فیلم های خود را به یکدیگر خبر می دهند و بی نهایت لذت می برند.

شک نکنید همین الان صدای خنده و قهقه آنها بلند است. چه میزان توان و انگیزه لازم است که تا دماوند بروی، با خود یک ظرف نفت یا بنزین حمل کنی و تابلوی همان کسی که همان نفت در دستان تو را ملی کرد و به تو هدیه داد آتش بزنی!

راستی این ها در مغزهای خود چه چیزی حمل می کنند؟ قطعا کاوه آهنگری پیدا می شود و سختی صعود را به جان می خرد تا دوباره اقدام به نصب تابلویی مشابه این تابلو بر فراز بام ایران کند. به امید روزی که دارویی مناسب برای درمان چنین ذهن های علیل و بیماری کشف شود.

نویسنده: پویا سلیمانی

مشاهده بیشتر

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *